پیام ناشناس

سلام من فلانی هستم لطفا برای من پیام ناشناس بگذارید و...

.

.

.

[لینک]

چند سانتی متری بیشتر نبود فاصله انگشت من با صفحه ی گوشی و تو این مدت رسیدن انگشت به صفحه باید تصمیم میگرفتم من دو راه بیشتر نداشتم یا باید با حرکتی بیخیالانه صفحه رو رد میکردم و انگار که نه انگار اتفاقی افتاده یا با حرکتی چکش وار روی لینک مورد نظر میزدم و با یکی دو حرکت اضافه دیگه شروع میکردم به تایپ کردن اما چه چیز رو باید مینوشتم مثلا باید مینوشتم:

سلام ممنون که آمدی هزار خاطره ساختی و قول ماندن دادی و پاییز تمام نشده مثل برگی از درخت افتادی و من ماندم و شاخه های لخت و این زمستان لعنتی ...

یا باید مینوشتم:

سلام زندگی ادامه دارد اما نه به هر قیمتی درست از روزی که رفتی هزینه های لعنتی زندگی کمر شکن شد و من ماندم و حجم سنگین رفتن شما و کمر نحیف که له شد زیر بار ...

اما نشد قرار بود پیام ناشناس باشد

این پیام ها از شناس هم شناس تر است حتما میفهمد از طرف من نوشته شده ...

اما از کجا معلوم چه تضمینی هست که فقط من قربانی این آمدن و خرد کردن و رفتن او هستم شاید من های زیادی به دام افتادن و چندین نفر قبل از و چندین نفر بعد از من حالا انگشت شستشان خشک شده روی این لینک لعنتی تا خودشان را ناشناس خالی کنند ...

اگر اینطور باشد پس چه فرقی میکند که بنویسم و نبش قبر کنم برای او که فرقی نمیکند آب در دل لعنتی اینها تکان نمیخورد فقط من و توییم که دردی دوباره تجربه میکنیم

اه لعنت به این پیام ناشناس...

#مهراد

برچسبها: مهراد, دلنوشته, پیام ناشناس راحت شد...